De Latijnse naam van krentenbaard is folliculitis barbae of impetigo contagiosa. Het is een erg besmettelijke huidziekte in het gezicht. Er vormen zich kleine blaasjes waaruit pus komt die snel tot een op honing gelijkende korst opdrogen. Het komt veel voor bij kleine kinderen in de peuter of kleuter leeftijd.
Krentenbaard is een bacteriologische besmetting. Het jeukt en breidt zich onder andere door krabben verder uit. Neem in geval van krentenbaard allereerst voldoende en in onze ogen wellicht overdreven hygiënische maatregelen (handdoeken gescheiden houden, niet twee keer gebruiken, kleding en beddengoed vaak verschonen, niet in de zandbak spelen, enz, enz.). Natuurlijk kun je een klein kind niet verbieden te krabben, probeer het te voorkomen door de handjes "in te pakken".
De natuurgeneeskunde kijkt op een bepaalde manier naar huiduitslag. Voor kleine kinderen zijn huidziektes vrij "normaal" (denk aan de mazelen, rode hond enz.) ze horen er, zou je kunnen zeggen, gewoon bij. Huidziektes hebben dan ook een functie bij het opgroeien. Wat je vaak ziet is dat een kind na het doormaken van de mazelen bijvoorbeeld, geestelijk gegroeid is.
De huid beschermt ons tegen invloeden van buitenaf. Ze is de grens tussen binnen en buiten en het is tegelijkertijd ook ons grootste contact orgaan. Kinder- huidziektes hebben allen op de een of andere manier iets te maken met grenzen verkennen en stellen in het contact. En dat kan het contact met de buitenwereld zijn, maar dat kan ook het contact met de eigen binnenwereld zijn.
Eczeem en krentenbaard manifesteren zich beide op de huid. Bedenk dan ook dat het kind op dat moment (onbewust) bezig is met het thema "contact". Het kan zijn dat hij/zij wat meer ruimte voor zichzelf nodig heeft - hoe klein het ook is. Het kan ook zijn dat het kind juist op zoek is naar contact met de eigen binnenwereld, met zijn eigen zijn. Het kind heeft dan behoefte aan écht contact. Het wil gezien worden zoals het werkelijk is.
Krentenbaard is érg besmettelijk. Het zegt als het ware "blijf uit mijn buurt of ik doe je wat". Fijne bijkomstigheid: (meestal niet zo handig voor de ouders) een kind met krentenbaard is absoluut niet welkom is op de crèche of de kleuterschool. En het kind krijgt daardoor juist meer aandacht van de ouders. Zij die het kind kunnen zien zoals het wérkelijk is. Dat wat afleid, dat wat buitenwereld is, is even teveel.
Ruimte voor jezelf heb je nodig als je er nog niet helemaal uit bent, als je iets (er) uit moet werken, als het je allemaal te veel wordt. Zo ziet het er ook uit, krentenbaard: alsof er iets uit moet. Dat is op geestelijk en lichamelijk niveau ook het geval. Het is een manier van het lichaam om afvalstoffen en/of gifstoffen uit te scheiden. Dit zijn dingen die een kind niet, of niet meer nodig heeft of gewoon dingen die teveel zijn, dingen die niet meer passen. En dat lukt natuurlijk het beste in een veilige omgeving. Daar waar je je niet hoeft te bewijzen. Daar waar je als kind even tot rust kan komen. Daar waar je een bevestiging en acceptatie vindt van het bestaan van jouw eigen binnenwereld. Daar waar ruimte en plaats is voor de ontwikkeling van jezelf. En je kunt je eigen zelf natuurlijk pas ruimte geven als er ook plek is. Als dat wat er niet (meer) in hoort er niet meer zit.
Afvalstoffen en/of gifstoffen kunnen van diverse oorsprong zijn. Bedenk in ieder geval dat dat wat er niet in komt, er ook niet uit hoeft. Wat voor het lichaam van een kind heel belastend kan zijn en in de regel ook snel resultaat geeft als je het weg laat is: koemelk producten (vervangen door soja- of geitenmelk), kaas en suiker. Meestal geeft het weglaten of zelfs al het verminderen van vlees en vleeswaren ook goede resultaten.
|